Under Control

Vision

2012-02-09T20:57:00.002-05:00

- Βλεπεις πως ειναι απο την αλλη πλευρα;

- Δεν καταλαβαινω καμια διαφορα.
Δεν καταλαβαινω αν προκειται καν για ζωη.

-Ειναι απλως ενας χωρος αδειος
απο ηχους,
απο υλη,
απο φως.

-Κι εσυ;

-Κι εγω. Δεν υπαρχω.

-Κι εγω;

-Κι εσυ. Δεν υπαρχεις.

Ostracism

2012-02-01T08:36:00.000-05:00

Ειχα μια πολυ περιεργη μερα αποψε.
Οταν οι εφιαλτες γινονται η μονη σου πραγματικοτητα,
σε ποιο συμπαν θα ζησεις;
Της ημερας ή της ατελειωτης νυχτας;

Καθισμενος σε μια ακρογιαλια στο νοτιοτερο σημειο
του τοτε γνωστου κοσμου,
δεν εβλεπα μπροστα μου μια καινουρια ηπειρο,
αλλα ηξερα πως κατι υπηρχε.

Ηταν καποτε που δεν επαιρνα τη ζωη μου στα σοβαρα
και της εβγαζα διαρκως τη γλωσσα.
Ημουν σιγουρος πως ολα θα πανε καλα
και συνηθιζα να την ειρωνευομαι
ακομη και τις πιο κρισιμες στιγμες.

Πλεον, για να επιστρεψω στον τοπο του εγκληματος,
ελπιζω μονο σε μια επιλεκτικη αμνησια.
Να χασω δηλαδη καθε μνημη
του εγκληματος, του τοπου
και του θυματος.

Η επιστημη μου λεει πως στα ονειρα
δε μπορει κανεις να δημιουργησει καινουρια προσωπα.
Ειναι καποιος που τον ηξερα λοιπον.
Θυμαμαι καποτε να λεω πως τα ονειρα
κι η φαντασια
ειναι πιο σκληρα απ' την πραγματικοτητα,
μπορουν να με πληγωσουν περισσοτερο
και σημερα ειδα κατι που εχει ηδη γινει.

Αλλο ενα δειγμα αδυναμιας και δειλιας.
Ξερεις οτι δε χρειαζεται να ταξιδεψω
για να βρισκομαι εκει.

-------------------------------
Γαυδος - Ιανουαριος 2012

Άντρας που δεν εκάτεχε

2012-01-27T11:03:00.000-05:00

Έσβησ' αέρας το κερί που κράτουνα στην χέρα
κι είναι για μένα η ζωή, σκοτάδι νύχτα μέρα.

Άντρας που δεν εκάτεχε τα μάτια του πως κλαίνε
αγάπησε και τρέξανε σαν τού μωρού, που λένε.

The Weeping Meadow

2012-01-26T11:51:00.001-05:00

Pinocchio

2012-01-10T22:33:00.003-05:00

Ενα κητος, οχι απαραιτητα θαλασσιο,

που σου επιτρεπει να ζεις μεσα του, πανω του,

δινοντας σου λιγες συντομες ανασες καπου καπου

και λιγο αλμυρο νερο που ξεφραζει απο το ακροφυσιο του.

The end of the senses

2012-01-01T20:27:00.000-05:00

Eκει που πιστευαμε οτι

η περιοδος των Παγετωνων ειχε περασει,

η παγωνια σιγα-σιγα εξαπλωνοταν,

η θερμοκρασια μειωνοταν σταδιακα.

Προσφατα ενας αριθμος αθικτων μαμουθ

βρεθηκε με το στομαχι τους γεματο

φρεσκο χορτο.

Το κρυο πρεπει να τα χτυπησε αποτομα.

Ετσι το σκοταδι κατεβηκε στη γη.

Ειναι σκοταδι τωρα.

Αλλα αισθανονται την ανασα του αλλου.

Και ξερουν ολα οσα πρεπει να ξερουν.

Φιλιουνται...

και νιωθουν τα δακρυα τους

στο μαγουλο του αλλου.

Και αν υπηρχε καποιος που να μπορουσε να τους δει

τοτε θα μοιαζαν με φυσιολογικους εραστες

που χαιδευουν το προσωπο του αλλου.

Τα σωματα τους κοντα.

Τα ματια κλειστα.

Αγνοωντας τον κοσμο γυρω τους.

Γιατι ετσι η ζωη συνεχιζεται.

Καπως ετσι.

Perfect sense

2011-12-31T13:08:00.004-05:00

Περιεργη συνηθεια το σωμα.

Το σκεφτεσαι, το αντιγραφεις, το αναπλαθεις

κι ομως παλι σου λειπει,

οταν μενει μονο η σκεψη,

αδυναμη.

Το συνηθιζεις.

Η μεγαλυτερη απωλεια απ' ολες τις μνημες

δε μπορει πια ν' ανακληθει.

Eνας ωκεανος απο εικονες του παρελθοντος

εξαφανιζεται.

Rosebud

2011-11-07T16:05:00.000-05:00

... a man who got everything he wanted
and then lost it.

Maybe Rosebud was something he couldn't get,
or something he lost.

Anyway, it wouldn't have explained anything...
I don't think any word can explain a man's life.

No, I guess Rosebud is just a...
piece in a jigsaw puzzle...
a missing piece.

I don't think about you?

2011-10-27T10:00:00.000-04:00

Multistability

2011-10-23T21:41:00.001-04:00

The memory of a memory.

or

A memory of the memory.
-------------------------------------
Η αναμνηση μιας μνημης

ή

Μια αναμνηση της μνημης
-------------------------------------

Κινειται αυλος
χωρις ν' αφηνει ιχνη.

Καποιοι μπορουν να τον βλεπουν
μεσα στη γυαλινη
αιωρουμενη σφαιρα του
να περιφερεται κοιτωντας πισω του
καθε δυο-τρια βηματα
ελπιζοντας οτι θ' αναγνωρισει
καποιο σημαδι της υπαρξης του.

Useful words

2011-10-14T14:20:00.000-04:00

restart-refresh-reboot

reform-readjust-realign

reconstruct-recreate-reassemble

Good weather for airstrikes

2011-08-30T16:56:00.002-04:00

I slide forward
through my head
I think half way
backwards
see myself sing
the anthem we wrote together.
We had a dream
we had everything
we rode to the end of the world
we rode searching
climbed skyscrapers
which later exploded.
The peace was gone
balance leaks out
I fall down
slide forward
through my head.
I always return to the same place
total silence
no answer
(but)

the best thing God has created
is a new day.

Ομορφος καιρος για βουτιες

2011-08-30T16:55:00.002-04:00

Γλυστραω μπροστα

μεσα απο το κεφαλι μου το ιδιο,

σκεφτομαι μεχρι τη μεση

επιστρεφω παλι πισω,

βλεπω τον εαυτο μου να τραγουδαει

τον υμνο που γραψαμε μαζι.

Ειχαμε ενα ονειρο,

ειχαμε τα παντα

οδηγησαμε μεχρι το τελος του κοσμου

ψαχνωντας

σκαρφαλωσαμε ουρανοξυστες

που αργοτερα καταστραφηκαν.

Η ηρεμια εφυγε

η ισορροπια χαθηκε.

Πεφτω

γλυστραω μπροστα

αναμεσα απο το κεφαλι μου.

Παντα επιστρεφω στο ιδιο μερος

απολυτη σιωπη

καμια απαντηση,

(αλλα)

το καλυτερο πραγμα που ο Θεος δημιουργησε

ειναι η επομενη μερα.

Πεμπτη 28 Ιουλιου 2011

2011-07-28T13:06:00.003-04:00

Περπαταω για μηνες αναμεσα στα χαλασματα

μιας κατεστραμμενης πολης.

Η σκονη μυριζει διαρκως φρεσκια

κι εσυ ξαφνικα μου προσφερεις

μια χουφτα χωμα

απ' οτι απομεινε στα συντριμμια του κτηριου

που καποτε μαζευοταν τα ονειρα

και λεγανε ιστοριες απο τη ζωη μας.

Ελευθερη μεταφραση (Μ. Μπενεντετι)

2011-07-11T14:49:00.002-04:00

Η μοναξια μου ειναι τοσο πολυκοσμη,

γεματη απο νοσταλγια

και προσωπα δικα σου

απο παλιους αποχαιρετισμους

και φιλια για καλωσηρθες

καποιον να φευγει

και καποιον να μενει πισω.

Ειναι τοσο πολυκοσμη

που μπορω να την οργανωσω

σαν μια παρελαση

ανα χρωμα, μεγεθος και υποσχεσεις

ανα περιοδο, αισθηση του αγγιγματος και γευσεις.

Δεν τρεμω πλεον

να αγκαλιασω τις απουσιες σου,

με παρακολουθουν και με βοηθουν

με το προσωπο μου το δικο σου.

Ειμαι γεματος σκιες

απο νυχτες κι επιθυμιες

απο γελια κι απο μια καταρα.

Οι προσκεκλημενοι μου μαζευονται,

μαζευονται σαν ονειρα

με καινουριες εχθρες

κι ελλειψη ειλικρινειας.

Τους εξορκιζω...

Θελω να μεινω μονος,

με το προσωπο μου το δικο σου.

Αλλα το προσωπο σου χανεται

ματια της αγαπης που πλεον δεν αγαπουν.

Σαν φαγητο που ψαχνει

για την πεινα του... για παντα.

Μου καταστρεψαν τη μερα.

Οι τοιχοι φευγουν

η νυχτα παραμενει.

Η νοσταλγια φευγει

τιποτα δεν παραμενει.

Το προσωπο μου το δικο σου κλεινει τα ματια του.

Ερημωμενη μοναξια.

Δε σε θυμαμαι.

Πες μου την τελευταια σου ελπιδα.

Σου χρωσταω την τελευταια μου σκεψη.

Ελπιδα... τοσο γλυκια,

τοσο ομορφη, τοσο θλιμμενη.

Μια τοσο αδυναμη υποσχεση ειναι αχρηστη.

Πρεπει να μετρησουμε τους εαυτους μας.

Μια τοσο αδιαφορη ελπιδα ειναι αχρηστη.

Προσεκτικος θυμος... τοσο αχρηστος.

Σοφος θυμος... τοσο αχρηστος.

Εισαι μονη, ειμαι μονος.

Ειμαστε ομοιοι.

Η μοναξια μπορει να καψει.

Μην με αγαπας.

Parallelism

2011-07-08T14:01:00.004-04:00

Δημιουργεις πολλες παραλληλες ιστοριες ή και ζωες ακομη

και γλιστρας μεσα τους

αλλοτε σαν πρωταγωνιστης,

αλλοτε σαν παρατηρητης.

Ετσι υποκαθιστας την απουσια της.

Αργοτερα, διαπιστωνεις πως

δεν μπορεις να δημιουργησεις καινουριες μνημες.

(το παρον και το μελλον)

Φανταζει σαν μια διαρκης επαναληψη

οσων εχεις περασει ηδη.

Κι εστω κι ετσι, με την ψευδαισθηση της μνημης

κατω απο τους αυτοκινητοδρομους μιας μεγαλουπολης

παρακολουθεις τον ακροβατη να ισορροπει σ' ενα τεντωμενο σκοινι,

δεκα μετρα πανω απο το εδαφος.

N.K.

2011-06-24T11:41:00.005-04:00

Η δερματοστιξια, συνηθεια αποκλειστικα των ναυτικων παλιοτερα,

αποτελουσε μια απελπιδα προσπαθεια

να καρφωσουν τις σκεψεις στο κορμι τους

και να τις αποβαλλουν απ' το μυαλο.

Οχι πως δουλευε,

μα τι αλλη ελπιδα εχεις να ξεχασεις.

"all I'm doing now is listening for patterns in the sound

of an endless, static sea..."

Ασκήσεις χρονικής αντικατάστασης

2011-05-14T14:45:00.001-04:00

Στο παρελθόν γελούσαμε
Στο παρόν κλαίμε

Στο παρελθόν τρέχαμε
Στο παρόν κουρνιάζουμε

Στο παρελθόν χαιρόμασταν
Στο παρόν θρηνούμε

Στο παρελθόν αγαπούσαμε
Στο παρόν θυμώνουμε

Στο παρελθόν ζούσαμε
Στο παρόν πεθαίνουμε

Metropia

2011-05-13T15:26:00.001-04:00

A voice in your head talking to you.
It is not yours.

Okay... It's me.
It is only in my head.
No one can be inside my head.
It comes from me.
I do not breathe as I should. If I
breathe better, so it will disappear.

Calm.
Do you think they are your thoughts?
You can trust me.
Nobody can hear your thoughts.

Time - Shi gan

2011-04-17T11:48:00.007-04:00

That's what I want to.

Do I look happy?

But I'm sad strangely.

My heart is gonna boom up.

El pasado-Το περασμα

2011-04-16T16:01:00.002-04:00

Πάλι αυτή η εικόνα.

Μέσα στη μπανιέρα,

κουλουριασμένη σαν έμβρυο

μέσα σε πλακούντα ή

κουκούλι μεταξοσκώληκα,

προφυλάσσοντας το κεφάλι

από το θυμό και την

αλύπητη μανία μου.

Δεν καταλαβαίνω αν περιμένεις ένα χάδι,

έστω και σκληρό

απλά έκλεισες τον γενικό διακόπτη

σαν σε ένα στάδιο μεταμόρφωσης,

παραίτησης,

δεν αντιδράς στις λέξεις.

Ο καθρεφτης του χρονου και της μνημης

2011-03-24T14:43:00.011-04:00

Ζησε στο σπιτι,

κι αυτο θα σταθει ορθιο.

Θα καλεσω οποιονδηποτε αιωνα,

θα περπατησω μεσα του

και θα χτισω ενα σπιτι μονος μου...

Παιδικες μνημες οι οποιες για χρονια δε με αφηναν σε ησυχια,

ξαφνικα εξαφανιστηκαν.

Σαν να ειχαν λυωσει.

Και στο τελος
σταματησα να ονειρευομαι για το σπιτι

που ειχα ζησει τοσα χρονια πριν.

Μεταφραση

2011-03-21T11:14:00.001-04:00

Την παιρνω μαζι μου παντου.
Ειναι τοσο ομορφη που μπορει να σπασει
την καρδια ενος αντρα μ' ενα βλεμμα,
μια περηφανη κινηση του ωμου της.

Μου λεει οτι θα πεθανει νεα.
Της λεω οτι ολες οι ομορφες γυναικες εχουν την ιδια
εμμονη. Η μικρη διαρκεια ειναι το γνωρισμα
της ομορφιας, σφραγιζοντας την μεσα σε στοματα ανδρων.

Την παιρνω μαζι μου παντου.
Εχει το ασπλαχνο βλεμμα μιας θεας.
Ολοι οι ανδρες που την βλεπουν
θελουν να ζησουν τις ρημαγμενες τους ζωες για παντα.

I take my Anna everywhere

2011-03-18T16:40:00.000-04:00

I take my Anna everywhere.
She is so beautiful she can break
a man's heart with a look,
the proud thrust of her shoulder.

She tells me she will die young.
I tell her all beautiful women have the same
premonition. Brevity is the stamp
of beauty, sealing it in the mouths of men.

I take my Anna everywhere.
She has the unpitying gaze of a goddess.
All the men who see her
want to live their wrecked lives forever.

I.L.

Pure

2011-03-12T17:05:00.005-05:00

#6 Marko

2011-03-07T09:27:00.000-05:00

I lack method.

I am trying to strip away

as much as possible.

I'm searching for purity.

Truth.

And it's rather difficult.

I would like to have the courage

to abandon myself to love.

Venus and Adonis is about

a woman who wants to love -

- and a man

who does not and dares not.

5:59

2011-03-06T11:23:00.001-05:00

When time stopped.

When I got stuck

in a loop of memories and nightmares.

#5 Jens

2011-03-06T11:17:00.001-05:00

Make use of time,

let not advantage slip;

Beauty within itself

should not be wasted ...

I can't figure out what I've done.

Or what other people have done.

Or if I've fallen into a trap.

Or if I've done the right thing.

We'll communicate like in the old

days; be like we once were.

We must think more simply.

We must rediscover joy.

We must find some

of what we used to share.

#4 Eva

2011-02-19T11:30:00.003-05:00

Don't destroy yourself

to punish me.

I am just trying to bridge

the gap I feel between us.

I don't intent to live

with a guilty conscience.

-What does her decision

not to see you mean to you?

-I don't know what it means.

But at some point I'll give up.

I can't fight any more.

I have done what I can.

I have made mistakes

I shouldn't have made.

I didn't mean to.

But what's done is done.

I can't change the past.

I know you want to be left in peace

so I will leave you alone.

From now on

we'll have nothing to

do with each other, OK?

Sharpened

2011-02-19T11:27:00.003-05:00

#2 Tanja

2011-02-14T09:32:00.000-05:00

Try to learn to live without him.

When he says he's quitting the stage,

don't believe him.

He will never quit the stage.

The stage is his life.

There is no room for anything else.

And you will play a minor part

in your own life and on stage.

#1 Jacob

2011-02-09T18:39:00.000-05:00

It goes the wrong way.

Love should go backwards.

It should start with a broken heart.

By being left forever.

Why not just get it over with?

After that we have the blazing row

where I force you to choose.

But the next morning we wake up

and everything is OK.

We have breakfast in bed.

Stay naked till late afternoon.

And all our feelings

are superficial.

Then we fall in love.

Everything is a game.

And we focus more and more on

our preparations for the great event:

First sight.

It happens.

Suddenly there we are.

We see each other for the first time.

- "Hi."

- You say.

"Hi" I say.

And I turn around

and I've never met you.

And I am free.

Delicate crime #2

2011-02-03T19:56:00.000-05:00

I don't need a phrase.
I need a word.
Mistakes.
I'm a man who has always lived
life in the third person.
Until recently...
Not really long ago...
before seeing you,
hearing your words...
I was someone who lived life
in a simple manner.
I looked to the world as
someone who was immunized.
And now...
the more I try to dodge
the image of your face...
of your mouth...
the deeper it enters my soul.

Delicate crime #1

2011-02-03T19:55:00.000-05:00

The play, scene after scene,
strips itself.
Everything becomes a frenzy of ins
and outs for the impersonation.

The actors do suffer,
but the audience suffers even more.

Falling Sky

2011-02-03T19:46:00.003-05:00

Himmelfall

Performances

2011-02-03T19:44:00.002-05:00

Forestillinger

Brooklyn (NY)

2011-02-03T19:41:00.004-05:00

Κατι πρεπει να κανω

Paraiso Travel

Reassembly

2011-01-29T15:35:00.001-05:00

It's just a life.

My life.

It's not supposed to be hard.

But it still hurts.

That's how it always ends.

But I'm still here.

Not like that.

All alone.

Cochinillas

2011-01-29T15:31:00.000-05:00

I have a vast imagination.

Enough for several worlds.

That can't harm anybody.

I'm a complex being.

Half man, half angel.

That is, I'm half alive

and half dead.

Even if it's just a memory

lost in the vastness...

...like the woodlouse

under the earth...

...like the Earth

in the midst of the cosmos...

...like a tiny particle

in the depth of your imagination.

I'll live here,

if you don't forget me.

This is

2010-11-29T11:26:00.002-05:00

...they'd scratched me

out of their story.

As if I were dead.

And l thought, ''Maybe l am dead.

Maybe l just haven't noticed yet.''

Can anyboby see me?

Suden vuosi

2010-11-24T10:23:00.001-05:00

Shadows.

A presence.

A black creature at the edge of my vision.

Everything you wish for

is already here.

Everything will be fine

2010-11-06T15:14:00.005-04:00

Snapshots from a lost city

2010-10-22T15:10:00.003-04:00

Images of Chaos

2010-10-19T13:28:00.002-04:00

The last sense

2010-10-01T10:45:00.002-04:00

- I'm afraid.

Becoming dependent on others.

I'm afraid this is only the beginning,

that I'll slowly fall apart.

Afraid that my world will shrink.

That I'll be even more alone than I am now.

- Everyone is afraid of something.

The five senses

2010-10-01T10:43:00.002-04:00

A list of things I want to hear:

the country

movements

thunder

wind

footsteps

rain

children's cries

birds singing

waterfalls

Κυμβαλα

2010-09-21T04:33:00.001-04:00

Θα ηθελα ν' αλλαξω τη λειτουργια της φαντασιας μου.

Να μπορω να σε φανταστω

κατω απο τα ρουχα σου

με ολες τις λεπτομερειες.

Ενα λεπτο στρωμα υφασματος

να καταστρεφει ολοκληρο τμημα του εγκεφαλου.

Να εχω αυτη την αισθηση,

εστω κι αυλο

το περιγραμμα σου

χωρις βαρος

Les Cymbales II by Ambrosia

Woodworm

2010-09-13T12:04:00.002-04:00

Ξερεις τι ειναι το σαρακι;

Κοιταω ολο το βραδυ τ' αναμμενα καρβουνα,
μονος,
αναμεσα σε γνωστους,
σαν να το εκδικουμε,
να το βασανιζω.
Πλαθω μια γοπα στη πυρωμενη πετρα,
να 'ναι αιχμηρη
αν χρειαστει.

Κι υστερα,
τα πραγματα που χρησιμοποιω καθημερινα
γινονται μεγαλα σαν κτηρια.

Woodworm by Mathew

Lost

2010-07-31T16:24:00.001-04:00

Πεφτω παλι.

Μη αναστρεψιμο λαθος.

Ξεχασε το. Δεν υπαρχει.

Χανω τις μνημες μου.

Δημιουργω καινουριες, απο τις εικονες.

Πλαστες μνημες.

A stranger passed by me.

He stole a memory

and a thought.

That of you.

Stranger from hell

Elastic death

2010-07-24T16:11:00.002-04:00

Your absence.Seconds, hours, years, centuries.

All relative to an arbitrary, random point.
Lives.
Feels as if you have lived centuries ago.
What do you remember from that?
Your presence.
Can you feel the absence
of someone you haven't met,
of someone who doesn't exist
of someone whose face you don't remember.

Someone lives in our house,
someone lives our lives.

Do you have any idea how is it to live in the ice?
Paralyzed, unable to react.

Correctional House by Sevaresien

Monotonous

2010-07-24T14:10:00.001-04:00

- Τι μαγικος ειναι ο κοσμος σου αυτος;

Ο κρυφος, ο μυστικος.

- Ειναι, αλλα οχι οπως τον νομιζεις.

Κυνηγαω τις μαγισσες μου.

Αυτες δε μπορεις να τις δεις.

Κρυβονται κι εμφανιζονται μονο σε μενα.

Δεν βλεπεις τι ειναι αυτο που με τρομαζει περισσοτερο.

Μια μεγαλη επιπεδη επιφανεια χωρις τελος.

'Η η ελλειψη τελους.

Elastic death

2010-07-24T13:44:00.001-04:00

Η απουσια σου.

Δευτερολεπτα, ωρες, χρονια, αιωνες.
Η σχετικοτητα.
Ζωες.
Σαν να ειχες ζησει πριν αιωνες.
Τι θυμασαι;
Η παρουσια σου.
Μπορεις να αισθανθεις την απουσια
καποιου που δεν ξερεις,
καποιου που δεν υπαρχει,
καποιου που δε θυμασαι καν το προσωπο του.

Καποιοι αλλοι ζουν στο σπιτι μας,
καποιοι αλλοι ζουν τις ζωες μας.
Εχεις ιδεα πως ειναι να ζεις μεσα στον παγο;

Ανημπορη να αντιδρασει.

Free fall from Antarie

Three times

2010-07-02T16:45:00.002-04:00

I wrote 'fear' three times...
I wrote 'whose' three times...
I wrote 'alone' three times...

Is there any way out of this dream*

2010-06-27T13:55:00.002-04:00

Στα ονειρα μου, δεν ειμαι ποτε εγω.

Προσπαθω να μπω σ' αυτο το ρολο,

γραφω παραμυθια για μικρα παιδια.

Ξερεις γιατι δε μπορεις να φιλησεις τον εαυτο σου,

γιατι δεν ειναι το ιδιο;

Γιατι ειναι προβλεψιμο.

*(Tom Waits)

Phobia

2010-06-27T13:54:00.001-04:00

Βλεπω συχνα αυτο το ονειρο.

Στην προιστορικη εποχη,

σ' ακουω να ουρλιαζεις.

Κυνηγαω την αρκουδα,

και δε φοβασαι αλλο.

Οταν ξυπναω,

δεν υπαρχει καμια αρκουδα.

Αλλα ακομα φοβασαι.

Inception

2010-06-08T17:00:00.001-04:00

'+' by Laflaneuse

It started as a game.

Discover patterns in faces.

I have already forgotten yours.

My days are all identical.

I lost all memories of the past.

I can't even have a dejavu,

a dream...

I don't know if my thought is a memory

or a memory of a memory I am left with.

Tell me something.

I need to know.

Have you ever read this piece?

Have I ever said these words to you?

What happened here...

2010-05-23T17:08:00.001-04:00

4

2010-05-13T20:29:00.000-04:00

A short story

2010-04-20T12:31:00.001-04:00

Chapter 1 in which we will meet
Jacob and his lame father, too.
And we will get to know
about their worries.
Lady Teresa will also be present.

Chapter 2 in which Jacob,
exhausted by vicious urban life,
comes to the Lord's garden and
experiences a variety of occurences.
Secret writings will be discovered, too.

Chapter 3 in which Jacob
will decide to put things in order,
he will taste of dog's insidiousness,
and meet a mysterious maiden.

Chapter 4 in which Jacob will meet
Benedikt, who wants to be a saint.
He will taste pieces of his
wisdom and learn humility.

Chapter 5 in which inexperienced Jacob
has to challenge the
traps of maternal love.
Also, a poor chicken will be made to
fall asleep by mediums of black magic.
And Jacob will not trust
what his own eyes see.

Chapter 6 in which Jacob will
not get along with lady Teresa,
he will come back to the Lord's garden
though wild wasps are around.

Chapter 7 in which Jacob is
taking care of his house
and performs some spectacular tricks.
The mysterious maiden will help him to
get back his strength and peace of mind,
by means of some healing
ants in the Lord's garden.

Chapter 8 in which Jacob will meet
a certain Jean Jacques Rousseau
and they will make a good deal.
He is also told about tragical
consequences of progress
and about wonderful
pleasures of poverty.

Chapter 9 in which Jacob and his
father will pursue a quest of knowledge.
He will suffer a transformation
of body and soul.
Various songs will be sung.

Chapter 10 in which the bodies
of Jacob and the mysterious maiden
will merge by means of a paradise fruit.
Jacob will get rid of lady
Teresa in a vile way.
He will be using fire to send mysterious
messages to the Universe.

Chapter 11 in which Jacob meets
wise Wittgenstein
and, by means of his erudite speech,
considers his own situation.

Chapter 12 in which Jacob, tortured by his
consciousness, will show understanding,
and he will heal the soul
of the mysterious maiden.

Chapter 13 in which Jacob,
cleaned, will become a tree.
He will also fight a big
battle with his father.
They'll come to a blissful reconciliation
thanks to the mysterious maiden.

Chapter 14.

The garden

2010-04-17T17:25:00.001-04:00

Glass

2010-02-24T10:04:00.005-05:00

Aισθανεσαι την υπαρξη αλλων γυρω σου;

Οχι. Απολυτα.

Δεν ειναι το εγωιστικο "εγω" μου.

Κατι με τα αισθητηρια.

Τη μονη φορα που αισθανθηκα κατι,

με προετρεπε να αφησω ενα γυαλινο ποτηρι

στη βαρυτητα.

Τι ηλιθιοτητα!

Κι ομως το αποτελεσμα δεν ηταν αυτο που περιμενεις.

Glass by Wojtar

Obstructions

2010-02-16T10:16:00.002-05:00

I am smoking a cigarette.

I am thinking about you.

I am thinking about your knee.

The feeling of holding you

behind the knee.

Also today

I experienced something,

that I hope to understand

in a few days.

Around my left hand a circle of

blurred white flames was shining.

In the centre of my heart

there was a tiny white point.

I don't know what it means.

København

2010-02-15T16:43:00.002-05:00

Ερειπια της Παλμυρας

2010-01-03T17:27:00.001-05:00

Όσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι.

Εδώ που όλα σκουπίζονται,
τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν.

Όσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα

Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά -- απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Europa

2009-12-03T10:54:00.001-05:00

In the morning,
the sleeper has found rest on the bottom of the river.
The force of the stream has opened the door
and is leading you on.

Above your body, people are still alive.
Follow the river as days go by.
Head for the ocean that mirrors the sky.
You want to wake up
to free yourself of the image of Europa.

But it is not possible.

Ξεσσαλονικη

2009-12-02T18:30:00.002-05:00

Gone again forever by Liosang

Ειναι μια πολη στο ονειρο μου.

Εχω ζησει αρκετα χρονια εκει.

Επιστρεφω αλλα τιποτα δεν ειναι πια το ιδιο.

Τα κτιρια ψηλοι, μαρμαρινοι ογκοι.

Στη μεγαλη λεωφορο εχουν βαλει εξι λωριδες,

δεν επιτρεπουν ομως σε κανεναν να τις χρησιμοποιει.

Οι ανθρωποι απλα κοιτουν μεσα στο δρομο απο τα καγκελα

ψαχνοντας ισως για καποιους ή κατι που εχασαν.

Πολυ σπανια περναει ενα τρενο σε μια απο τις λωριδες

κανεις ομως δεν προλαβαινει να το δει.

Το αντιλαμβανομαι μονο απο τον ηχο και τον αερα

που αφηνει αφου χαθει στο σκοταδι.

Heather

2009-11-14T15:23:00.008-05:00

One of these awkward moments

that only happens in movies.

I mean the odds of all these

coincidences to happen...

He called her with a biblical name

and all their past moments

were loaded on their memory.

Will you be able to recover

some of them?

Κι εσυ να λειπεις

2009-11-11T14:57:00.001-05:00

… η πολιτεια… τοσο θετικη σαν μεταφυσικη

που μπορεις επιτελους να πιστεψεις

πως υπαρχεις και δεν υπαρχεις

Requiem for a life?

2009-11-10T20:50:00.003-05:00

In front of a bar

at a hostile city.

Glacial movement of their souls.

Still strangers, after 15 years.

Not Rita

2009-11-10T20:42:00.003-05:00

Το ονομα της δεν ειναι Ριτα.

Δεν εχει χασει τον συντροφο της.

Δεν νιωθει να κινδυνευει απο τιποτε.

Δεν βρισκεται καν στην εικονα.

Η φωτογραφια της εχει προστεθει μπροστα απο αυτην του σπιτιου.

Σαν να μην υπηρξε ποτε.

Angels in fast motion

2009-10-17T20:16:00.002-04:00

First you have the oral phase,
then the anal phase
and then the banal phase, right?

First you think
you're a very special individual.
You're different, more profound,
more spiritual than other people.

Then comes the banal phase.
Once you've lived that, you know
that you're no fucking better than
anybody else. You're expendable.
You're quite ordinary. You'll die,
you'll be buried, eaten by worms
be forgotten by posterity
like all other mortals out there.

Once you know that,
you've grown up.

Malady #5

2009-05-21T00:13:00.001-04:00

The room by RadicalP

She opens her eyes, says:

stop lying.

She says she hopes she'll never know anything,

anything the way you do.

She says: I don't want to know

anything the way you do,

with that death-derived certainty,

that hopeless monotony,

the same every day of your life,

every night, and that deadly

routine of lovelessness.

All you remember of the whole affair

are certain words she said in her sleep,

the ones that tell you what's wrong with you:

the malady of death.

Soon you give up, don't look for her anymore,

either in the town or at night or in the daytime.

Even so you have managed to live that love

in the only way possible for you.

Losing it before it happened.

Malady #4

2009-05-18T14:05:00.001-04:00

1000 by LittleSilverBones

You say: you must be very beautiful.

She says: I'm here right in front of you.

Look for yourself.

You say: I can't see anything.

She says: Try. It's all part of the bargain.

You take hold of the body and

look at its different areas.

You turn it round, keep turning it round.

Look at it, keep looking at it.

Then you give up.

Give up. Stop touching it.

You go on talking, all alone in the world,

just as you wish.

You say love has always struck you

as out of place, you've never understood,

you've always avoided loving,

always wanted to be free not to.

You say you're lost.

But that you don't know

what you're lost to.

Or in.

Malady #3

2009-05-16T10:49:00.002-04:00

.. by EmilyaManole

Night after night you enter the dark of her sex,

almost unwittingly take that blind way.

Sometimes you stay there;

sleep there, inside her,

all night long,

so as to be ready if ever,

through some involuntary movement on her part

or yours,

you should feel like taking her again,

filling her again,

taking pleasure in her again.

But only with a pleasure,

as always, blinded by tears.

She'd always be ready,

willing or no.

That's just what you'll never know.

She's more mysterious than any other

external thing you've ever known.

Nor will you, or anyone else,

ever know how she sees,

how she thinks,

either of the world or of you,

of your body or your mind,

or of the malady she says

you suffer from.

She doesn't know herself.

She couldn't tell you.

You couldn't find out anything about it from her.

Malady #2

2009-05-11T23:26:00.002-04:00

Schizophrenia by GrandeObre

One evening you do it,

as arranged,

you sleep with your face between her parted legs,

up against her sex,

already in the moistness of her body,

where she opens.

She offers no resistance.

She opens her eyes and says:

what joy.

You put your hand over her mouth

to silence her.

Tell her one doesn't say such things.

She shuts her eyes.

Says she won't say it again.

She asks if they talk about it.

You say no.

She asks what they do talk about.

You say they talk about everything else.

Everything except that.

She laughs and goes back to sleep.

Malady #1

2009-05-08T10:02:00.002-04:00

Living with ghosts by GrandeObre

You say she must not speak,

like the women of her ancestors,

must yield completely to you

and to your will,

be entirely submissive like peasant women

in the barns after the harvest

when they're exhausted

and let the men come to them

while they're asleep.

Then one night she does. She speaks.

She asks if she's managing to make your body less lonely.

You say you can't really understand the word

as applied to you.

That you can't distinguish between

thinking you're lonely

and actually becoming lonely.

Colourless loneliness

2009-04-21T09:06:00.004-04:00

Αρχισε να βρισκει τις πηγες των συναισθηματων του,
ν'ανακαλυπτει την ιεραρχια τους.
Μπορουσε να επιστρεφει στην παιδικη του ηλικια
και να προσδιοριζει το χρονο που
μια στιγμιαια εκρηξη συνεβει
σ'ενα απειροελαχιστο σημειο του εγκεφαλου του.

Τον κατηγορουσαν οτι καταστρεφει κατι αυθεντικο.
Αυτος ηταν ομως, ο μονος τροπος για να επιβιωσει
στην παρανοια της υπαρξης του.

Να ξεθαψει απο μεσα του κομματια,
να τα αποσυνθεσει
κι αφου κατανοησει τον τροπο που συνδεονται
στο χωρο και το χρονο
να τα τοποθετησει και παλι
σε τυχαια σειρα.

Her name is Marla

2009-04-06T01:41:00.002-04:00

Ειναι μια ιστορια που θελω να σου πω.

Γνωρισα αυτο τον γερο ναυτικο

που μιλουσε για μια γυναικα.

Την ειχε τυλιξει στα χαρτινα χερια του δυο φορες.

Οσες ειχε περασει απο το βρωμικο λιμανι της.

Υστερα ταξιδεψε σε μερη υγρα και τροπικα,

ξηρα και παγωμενα.

Μεχρι που ξεβραστηκε ξανα στο ιδιο μερος

στους λασπωμενους δρομους που οδηγουν

στις παραγκες των κοινων γυναικων.

Περπατουσε γρηγορα περνωντας μεσα απο

μεγαλες λιμνες

ψιθυριζοντας το ονομα που της ειχε πλασει

μεσα στο μυαλο του.

Her name is Marla...

Rachel Querrien

La maladie de la mort

2009-03-25T10:10:00.000-04:00

Sightless

2009-02-21T19:12:00.002-05:00

- Do you believe in fate?

-You mean the predetermined flow of events?
I certainly do, in my own framework.
If everything was programmed, let's break the code now.

I give you two options, the most extreme ones:
live or die, now.
Both depend on chances, on conditions.
You just want to call it fate or destiny.

I've visited the devil himself once.
Has he changed my, what you call, fate?
Don't think so.
I've confronted death several times... intentionally.
Not for "fun".
May be I was looking for it.
Just exploring.

They say it was always my lucky star.
I'm fucking sick of my lucky star.
It confines me in this little spot.

Sightless by j3ssko

Collage

2009-02-12T01:25:00.000-05:00

... κι ενα εργαλειο εκρατησε μοναχα, ναυτικο
τ' οργανο εκεινο που μετραν τον ηλιο, τον εξαντα.

Η στενοχωρια και το αλκοολ δουλευοντας σιγα,
μερα τη μερα σ' ενα χαινον χασμα τον ωθουσαν.
Τρελαθηκε. Τον πειραζαν στους δρομους τα παιδια,
κι οι ψειρες πανω στα ξανθα του γενια επερπατουσαν.

Παντα βασιλευε σιγη θανατερη εκει μεσα
και περπατουσαμε ολοι μας στις μυτες των ποδιων,
κι ηταν στιγμες που νομιζες πως ακουες να χτυπουνε
σαν το ρολοι, μες στη σιγη, οι χτυποι των καρδιων.

Γελας, μα εγω σε πουλησα στο Ριο για δυο σενταβος
κι απε σε ξανα αγορασα ακριβα στη Βηρυτο.

Με πορφυρο στα χειλη μου κοχυλι σε προσταζω.
Στο χερι το γερακι σου και τα σκυλια λυτα.
Απανωθε μου σκουπισε τη θαλασσα που σταζω
και μαθε με να περπατω πανω στη γη σωστα.

Οταν πιστευω θαλασσα μοναχα και βυθο
και προσκυναω για εικονισμα εναν παλιο αστρολαβο
πες μου, στην αγια πιστη σου, πως να προσευχηθω;
σε ποιον να εξομολογηθω και που να μεταλαβω;

Το επιχρισμα. Η αγια σκουρια που μας γεννα,
μας τρεφει, τρεφεται απο μας, και μας σκοτωνει.

Γιατι μπερδευω τουτη εδω με μια αλλη ιστορια;
Ειναι ενα χερι που ποναει, βαρυ και λαβωμενο.
Βλεπω συχνα στον υπνο μου ενα ασπρο καρχαρια
με περιμενει νηστικος ή εγω τον περιμενω;

Tracey fragments

2009-02-10T21:32:00.002-05:00

When a horse falls, foam comes out of its mouth.

When it falls, the legs of the horse thrash

and the horse is no good, so somebody shoots it.

The horse turns into glue.

A machine puts the glue into bottles

and children squeeze the bottles to get

the glue out and stick bits of paper on to cards.

Glue gets on the children's hands

and the children eat the glue

and the children become the horse.

Angel by Mimizu

Mirror

2009-02-01T03:28:00.007-05:00

Alone in the whole world.

More daring and lighter than a bird

down the stairs, like a dizzy apparition,

you came to take me on your road,

through rain-soaked lilacs,

to your own possession,

to the looking glass world.

As night descended

I was blessed with grace,

the altar gate opened up,

and in the darkness shining

slowly reclining

was your body naked.

You held a sphere in your palm, of crystal;

on your throne you were sleeping calm.

Belonging only to me,

you woke and at once transformed

the language humans speak and think.

Speech rushed up sonorously formed,

with the word "you" so much reformed

as to evolved a new sense meaning king.

And suddenly all changed,

like in a trance,

even trivial things, so often used and tried,

when standing between us, guarding us,

was water, solid, stratified.

It carried us, I don't know where.

Retreating before us,

like some mirage,

were cities, miraculously fair...

Behind us, our fate was groping,

like an insane man with a razor in his hand.

I dreamed this dream and I still dream of it

2009-01-31T16:44:00.003-05:00

I dreamed this dream and I still dream of it

and I will dream of it sometime again.

Everything repeats itself and everything will be reincarnated,

and my dreams will be your dreams.

There, to one side of us, to one side of the world

wave after wave breaks on the shore:

there's a star on the wave, and a man, and a bird,

reality and dreams and death - wave after wave.

Dates are irrelevant. I was, I am, I will be.

Life is a miracle of miracles, and I kneel

before the miracle alone like an orphan,

alone in the mirrors, enclosed in reflections,

seas and towns, shining brightly through the smoke.

A mother cries and takes her baby on her knee.

Arseny Tarkovsky

Isolation

2009-01-31T01:35:00.001-05:00

Ειναι ερωτευμενος με ενα ζευγαρι
που ειναι ερωτευμενο με αυτο που ηταν στο παρελθον.
Η αναμονη, η διψα πριν την επανενωση.
Τον περιμενε παντα κοκκινη,
λαμπερη.

Μελετουσε τη μαθηματικη εξαρτηση της ομορφιας με το χρονο.
Τα αποτελεσματα του ηταν τρομακτικα
για ολοκληρο το ανθρωπινο γενος.

duchu by Sikorzewska

Σε χρονο αφηρημενο

2009-01-30T12:17:00.005-05:00

Θα πληρωσει για κατι που ηδη του ανηκει.
Αμφιβιος ξανα.
Μεσα σε αμνιακο σακο.

Το προσωπο αλλαζει και παλι.
Μην τρομαζεις.
Οχι εσωτερικα.
Παραμορφωνεται εξωτερικα.

Ablutophobia by MJ89

ΚΘ/Θ/ΒΩΩΕ

2009-01-23T17:50:00.005-05:00

Αδυνατουσε να καταλαβει την ποιηση

τη λογικη, την επιστημη.

Απλα τοποθετουσε λεξεις σε τυχαια σειρα.

Συντομα δε θα τις χρειαζοταν ουτε αυτες.

... να κεντα τον κοσμο ετουτο

... το χωμα μονο εχει εχθρο

... ο ηλιος να μη βγει

... ηταν ψευτικος μπορει

... πως να δικασω μια ζωη

Strings by The Nun

The Reader-Part Three

2009-01-17T14:59:00.004-05:00

The tectonic layers of our lives rest so tightly

one on top of the other that we always come up

against earlier events in later ones,

not as matter that has been fully formed

and pushed aside,

but absolutely present and alive.

Heaven and Earth by Muse

The Reader-Part Two

2009-01-16T12:21:00.002-05:00

... in a cell she was out of my world, out of my life.

I wanted her far away from me,

so unattainable that she could continue

as the mere memory she had become

and remained all these years...

In every part of my life, too,

I stood outside myself and watched;

I saw myself functioning at the university,

with my parents and brother and sister and my friends,

but inwardly I felt no involvement.

Escape by Citylives

The Reader-Part Two

2009-01-15T15:21:00.008-05:00

But at a certain point the memory of her stopped accompanying me wherever I went.

She stayed behind,

the way a city stays behind

as a train pulls out of the station.

It's there, somewhere behind you,

and you could go back and make sure of it.

But why should you?

Katrin in despair by Suo-me

The Reader-Part One

2009-01-14T14:05:00.008-05:00

When we open ourselves
you yourself to me and I myself to you,
when we submerge
you into me and I into you
when we vanish
into me you and into you I

Then

am I me

and you are you

Through the lens by Alixrk

The Reader-Part One

2009-01-13T09:12:00.005-05:00

It was more as if she had withdrawn into her own body,
and left it to itself and its own quiet rhythms,
unbothered by any input from her mind,
oblivious to the outside world.

... she was slowflowing, graceful, seductive
... an invitation to forget the world
in the recesses of the body.

Hoodie by Alixrk

AB

2009-01-12T11:04:00.004-05:00

-Hold on. I can see something in the mirror
that doesn't actually exist.

-Think of this place where writing has never been used.
How would you describe the pictures you see
the feelings you sense?

Laziness by Antonina

This high

2008-12-16T10:24:00.004-05:00

I'm making up this scene.
-Can you keep me up all night?

He placed her legs on his shoulders

lift her up, with her back against the wall.

can't quit you by Kedralynn

Finally we are no one

2008-12-14T13:53:00.007-05:00

- Μπορει ενα προσωπο που εχεις ερωτευτει να διαγραφει απο τη μνημη σου;

- Σιγουρα. Αυτο που δε μπορει να διαγραφει ειναι μια στιγμη, ενα γεγονος. Ισως ο νους σου παραμορφωσει τμηματα, ακομη και τα προσωπα, αλλα το γεγονος υπαρχει θαμμενο μεσα σε καποιους νευρωνες του εγκεφαλου σου. Θα ειναι η μνημη αυτη που θα σε κυνηγαει, οχι το προσωπο.

- Και για το μελλον; Δημιουργω, οπως ξερεις, τις αναμνησεις πριν καν πραγματοποιηθουν τα γεγονοτα. Κι οταν αυτα συμβαινουν, ειμαι απλα ενας εξωτερικος παρατηρητης, δεν μετεχω στην ιδια μου τη ζωη.

- Το προβλημα ειναι οτι δε μπορεις να συνθεσεις τα διαφορα κομματια, να τα βαλεις στη σωστη σειρα και οταν το βαγονι περασει απο μπροστα σου, απλα να πηδηξεις πανω του.

- Μα κρυβομαι. Δε θελω να αποκαλυψω την πολλαπλοτητα μου.

Matter of Facts by De Bally

Now there's that fear again

2008-12-10T21:56:00.004-05:00

Compatibility issue.
Like a heart transplantation.
The recipient must be compatible with the donor.
In this case, however, the tranplant is mutual.

Frozen

2008-12-09T01:16:00.002-05:00

Taken reprise by Skylinkd

Ο ηθοποιος.

Εχει απορροφηθει μεσα στο ρολο που υποδυεται.

Δυσκολευεται να αναγνωρισει πλεον τον εαυτο του.

Μετα απο τοσους μηνες προσπαθειας

ειναι πλεον "αυτος".

Η μεταμορφωση εχει σχεδον ολοκληρωθει.

Ο παλιος του εαυτος εμφανιζεται ολο και πιο σπανια.

Ο ανθρωπος.

Καποιες φορες συμβαινει και το αντιθετο.

Μεσα μου μπαινει ενας χαρακτηρας ξενος,

φανταστικος, μιας καποιας ιστοριας αγνωστης

και περιμενει ενα σινιαλο, την καταλληλη στιγμη,

για να ξεκινησει.

Κι αν δεν το βρει

μενει εκει, περιμενοντας,

ανημπορος να αντιδρασει.

Rephrasing

2008-12-08T22:54:00.003-05:00

This House by allergic2thoughts

Αυτο που μου λειπει ειναι

μια ατσαλινη καρδια

το οξυγονο απ’ τα πνευμονια

η υγρασια απο τη σαρκα

για να σε ποτιζω.

Η αγκαλια μου ειναι συνηθως κλειστη

και η ζηλια μου γεματη φθονο.

Επιστρεφω παντα στη δικη μου ερημια

κλειστη, χωρις ηχους και φωνες.

Δεν εχω τη δυναμη να πω

αληθινες κουβεντες

Μονο μεσα απο το κρασι αναδυονται

στιχοι ασσυμετροι, αταιριαστοι,

χωρις νοημα και αιμα.

Γι' αυτο μενω εδω γυμνος

μεσα στην λασπη, το σκοταδι

και δεν αρχιζω απ' την αρχη

την μπερδεμενη μου ιστορια.

Αγνός

2008-12-03T16:29:00.005-05:00

Αν είχα μια ατσαλένια καρδιά
ένα στήθος γεμάτο με οξυγόνο
αν είχα μια παιδική ανεμελιά
στη ζωή μου ούτε έναν πόνο.

Αν είχα μια ανοιχτή αγκαλιά
μια ζήλια δίχως φθόνο
αν είχα μια δικιά μου ερημιά
να μην ακούει σε νόμο.

Αν είχα δύναμη να πω
αληθινά τραγούδια
αν είχα στίχους να τους πιω
και λέξεις σαν των παιδιών τα χνούδια.

Τότε θα 'ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ' αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.

* του Θανου Ανεστοπουλου

Brainless

2008-11-21T14:32:00.005-05:00

Ενα εστιατοριο με τιτλο το ονομα σου

σε μια παγωμενη πολη της Αλασκας.

Μ’ ενα μονο τραπεζι

κι εναν κανονα.

Οι πελατες μπορουν μονο να γευτουν το φαγητο τους.

Αφου το μασησουν, το φτυνουν

μεσα στο κομμενο κεφαλι σου

πανω στο τραπεζι.

Αυτο σε συνδεει με τη ζωη σου.

Ο εγκεφαλος σου ειναι η μασημενη τροφη

που φτυνουν οι περαστικοι ναυτικοι και κυνηγοι.

God Helmet by Armoire Grimoire